بنر هاي حمايتي
میلاد امام ابوجعفر محمد بن علی بن حسین- علیه السلام- بر شیعیان مبارک باد.
آنچنان که روایت شده است حضرت در روز دوشنبه، سوم صفر یا اول رجب سال پنجاه و هفت در مدینه به دنیا آمدند. والده ی ماجده اش حضرت فاطمه دختر امام حسن مجتبی- علیه السلام- بود. که او را ام عبد الله می گفتند.
از دعوات راوندی روایت شده است که امام محمد باقر- علیه السلام- فرمودند: روزی مادرم در زیر دیواری نشسته بود، ناگهان از دیوار صدایی بلند شد. از جا کنده شد خواست که بر زمین افتد. مادرم با دست خود به دیوار اشاره کرد و فرمود: نباید فرود آیی. قصم به حق مصطفی- صلوات الله علیه و آله- که حق تعالی رخصت نمی دهد تو را در افتادن. پس آن دیوار معلق در میان زمین و هوا باقی ماند، تا آنکه مادرم از آنجا گذشت. پس پدرم صد اشرفی برای او تصدق داد.
اسم مبارک آن حضرت محمد؛ و کنیه اش ابوجعفر است. القاب شریفه اش، باقر، شاکرف و هادی است که مشهورترین آن باقر است. این همان لقبی است که حضرت رسول- صلوات الله علیه و آله- به آن ملقب فرموده است. همانگونه که راوی می گوید از قول رسول الله شنیدم: «یبقر علم الدین بقرا» (او می شکافد علم دین را شکافتنی).
علما گفته اند که آن حضرت را باقر گفته اند، « لِتَبَقُرِ فی العلمِ و هو تفحره و توسعه»
نقش نگین آن حضرت «العزه الله» یا «العزه لله جمیعا» بوده. به روایت دیگر انگشتر جد خود حضرت حسین- علیه السلام- را در دست می کرد. که نقش آن «ان الله بالغ امره» بوده.
در مطالب بعدی در رابطه با فضایل و مناقب و همچنین معجزات آن بزرگوار سخن خواهیم داشت.
یا باقر العلم لا هل التقی و خیر من لبی علی الاجبال
